ஓ....அந்தக்காலம் தொடர்ச்சி

                              ஓ.....அந்தக் காலம் (தொடர்ச்சி)
                              ------------------------------------------
அந்தக் கால நினைவுகள் சிலவற்றைப் பதிவாக்கி வருகிறேன் இதற்கு முன் வெளியிட்டிருந்த FROM ADOLESCENSE TO ADULTHOOD  என்னும் பதிவுக்கு வந்திருந்த பின்னூட்டங்களில் கூனூர் மைசூர் லாட்ஜில் நான் பதினாறு வயது பிராயத்திலேயே வேலைக்குச் சென்றேனா என்னும் ஆச்சரியம் சிலரிடமிருந்து எழுந்தது. அது என் முதல் பணி அல்ல என்றும் முதல் பணி பற்றி முன்பே எழுதி இருக்கிறேன் என்றும் மறு மொழி கொடுத்த நினைவு.என் முதல் பணி பற்றிய பதிவை மீண்டும் பதிக்கிறேன்

பூர்வ  ஜென்ம  கடன்
------------------------------
             பெங்களூரின்  ஏழு  அதிசயங்களை தேர்ந்தெடுக்க  ஓட்டுப்  போடவேண்டி பத்திரிகையில்  செய்தி  படித்தேன். பெங்களூரின்  அதிசயங்களில் ஒன்றாக ,எல்லோரும்  கட்டாயம் பார்க்க  வேண்டிய  ஒன்றாக, நிச்சயம்  இடம் பெரும்  இடம் கர்நாடக  அரசின்  தலைமை செயலகமும் சட்டசபை  கூட்டத்  தொடர்  நடைபெறும்  இடமுமான  விதான   சௌதா ஆகும். பிரம்மாண்டமான  கருங்கல்  கட்டிடம்  பார்க்கும்  போதெல்லாம், நானும்  இந்த  பிரம்மாண்டத்தை  கட்டியவர்களில்  பங்கு உள்ளவன் என்ற  எண்ணம் ஒரு  பெரு  மூச்சுடன்  வரும்.

            1951-ல் தொடங்கி  1956-ல்  முடிவடைந்த  இந்த  கட்டிடம்  அப்போதைய  முதலமைச்சர்  கெங்கல்  ஹனுமந்தையாவின்  முயற்சியின்  விளைவு. 1954-ல்  பள்ளியிறுதி  பரீட்சை  எழுதி  உயர்கல்வி  படிக்க  முடியாத  நிலையில்   பெங்களூரில்   என்  தாய் வழி தாத்தா பாட்டி  வீட்டிற்கு  வந்திருந்தேன் .அரை நிஜார்   போட்டு     கொண்டிருந்த    காலம். எதிகாலம்  பற்றிய  ஆயிரம்  கனவுகள்  ஓட  ஓட  விரட்டிய  நேரம். மனம்  விரும்பிய  அளவு  உடல்  வளர்ந்திருக்கவில்லை.  ஐந்தடி  உயரம்  கூட  வளர்ந்திராத  உடல். பதினாறு  பிராயமே  கடந்திராத  காலம். எனக்கு  ஏதாவது  வேலை  தேடி  சம்பாதித்து  என் தந்தையின்  சுமையைக்  குறைக்க  வேண்டும்  என்ற எண்ணம்  பிரவாகமாக  ஓடிக் கொண்டிருந்த  நேரம். ஆனால் எனக்கு  யார்  வேலை  தருவார்கள்.? என்  தமக்கையின்  மாமனார்  அந்தப்  பொறுப்பை  ஏற்றுக்  கொண்டார். என்னை  அவருடைய  நண்பர்,விதான  சவ்தாவை  கட்டும்  ஒப்பந்ததாரர்களுள்  ஒருவரிடம் ( அவர் பெயர் விலாஸ்ராவ்  நாய்க் என்று நினைவு) அழைத்துச்  சென்றார். அவர் கட்டிடம்  கட்டத் தேவையான  கருங் கற்களை  செதுக்கி  சீராக்கி  உருவம்  கொடுத்து  தூண்களாகவும்  விதானங்களாகவும் செய்யும்  பணிகளில்  ஒரு  பகுதியை  ஒப்பந்தத்துக்கு  எடுத்துக்கொண்டிருந்தார். அந்தக்  கற்களை  செதுக்கும்  தொழிலாளிகளுக்கு  கொடௌனில் இருந்து  கற்களை  வாங்கிக்  கொடுக்க  ஏற்பாடு  செய்து, அவர்கள்  செதுக்கும்  பணியைக்  கண்காணிப்பதும்  எனக்கு  வேலையாகக்  கொடுக்கப்பட்டது.  

காலை  எட்டு  மணி  முதல்  மாலை  ஆறு  மணி  வரை வேலை.  வெயிலில் நின்று  வேலை  செய்பவர்களை  கண்காணிக்க  வேண்டும். யார்  என்ன  வேலை, எவ்வளவு  செய்தார்  என்று  கணக்கு  வைத்துகொண்டு  மாலை  வீடு  திரும்புமுன்  ஒப்பந்த தாரரிடம்  தெரிவிக்க  வேண்டும். இதுதான் என் வேலை. வாழ்வில்  என் முதல்  வேலை. நான் சம்பாதிக்கப்  போவதற்கு  பிள்ளையார்  சுழி  போட்ட  வேலை. வெயிலின்  கடுமையைக்  குறைக்க  என் தமக்கையின்  மாமனார்  எனக்கு  ஒரு HAT வாங்கிக்  கொடுத்தார். ( அதை  அணிந்துகொண்டு  முதன் முதலில்  என் தமக்கை  வீட்டுக்குச்  சென்றபோது, அவர்கள் வீட்டின் அருகில் இருந்த  நாய்  ஒன்று  என்னைக்  கடித்து  நான் கஷ்டப்பட்டது  ஒரு  தனிக்கதை )நானும்  கொடுக்கப்பட்ட  வேலையை  உண்மையாக, திறமையாகச்  செய்து  கொண்டிருந்தேன். ஒரு  மாதம்  கழித்து  முதல்  மாசச் சம்பளத்தை  ஆர்வமுடன்  எதிர்பார்த்துக்  காத்திருக்கையில், எனக்கு  தரப்பட்ட  சம்பளம்  பார்த்து  மிகுந்த  ஏமாற்றமடைந்தேன். ஒரு  மாதம்  வெயிலில்  நின்று  வேலை  செய்த  எனக்கு தரப்பட்ட  சம்பளம்  ரூபாய்  இருபது. நான் அது  மிகவும்  குறைவு ,இன்னும்  கூடத்தரவேண்டும்  என்று கேட்டேன். வேண்டும்  என்றால்  வாங்கிக்  கொள் . இல்லாவிட்டால்  இதுவும்  கிடையாது  என்று அவர்  கூறினார்.  நான்  என்  தமக்கையின்  மாமனாரிடம்  முறையிட்டேன். "நீ  அதை  வாங்காதே. நான்  அவனிடம் பேசி  அதிக சம்பளம்  பெற்றுத்  தருகிறேன்." என்று கூறினார். அந்த  ஒப்பந்ததாரரிடம்  அவர் சென்று  கேட்க, அவன்  மறுக்க, அவர்கள்  நட்பு  முறிந்தது. "உன்னைக்  கோர்ட்டில் நிறுத்துவேன் " என்று மிரட்டிப்  பார்த்திருக்கிறார். ஆனால் அவனோ அதற்கும்  அவரிடம் "பெப்பே" கூறிவிட்டான்.

              என் தாய்மாமா  ஒருவர்  வழக்கறிஞராக  பணியாற்றிக்  கொண்டிருந்தார். அவர் மூலம்  வக்கீல்  நோட்டிசும்  அனுப்பப்பட்டது. ஆனால் அது  வாங்கப்படாமலேயே  திரும்பி   வந்தது. பின் என்ன.? நான் ஒரு மாதம் பணி செய்ததுதான்  மிச்சம். அந்த ரூபாய்  இருபது   கூட  இல்லாமல் இலவச  உழைப்பாகி  விட்டது. என் பூர்வ  ஜென்ம  கடனோ என்னவோ...?  இப்போதும்  விதான    சவ்தா  வழியாகச்  செல்லும்போது ,ஒரு  பெருமூச்சு  என்னையறியாமல்  வெளிவரும்.
------------------------------------------------------------------------                     

  

ஓ..அந்தக் காலம்......!

                       ஓ...அந்தக் காலம் ........!
                       ----------------------------------

அது 1959-ம் வருடம். அம்பர்நாத்தில் இரண்டாண்டு பயிற்சி முடிந்து HAL ஏரோஎஞ்சின் டிவிஷனில் பணிக்கு அனுப்பப் பட்டோம் ஏரோ எஞ்சின் டிவிஷன்  புதிதாக ஆரம்பிக்கப்பட்டது. நாங்கள்தான் ப்ய்னீர் எனலாம். போர் விமானத்துக்கு எஞ்சின் தயார் செய்ய BRISTOL SYDLEY என்னும் ஆங்கில கம்பனியுடன் ஒப்பந்தம் ஆகியிருந்தது.அவர்களது ORPHEUS  எஞ்சினை இங்கேயே தயார் செய்ய ஒப்பந்தம் நாங்கள் போய்ச் சேர்ந்தபோது உற்பத்தி செய்ய எந்த தளவாடங்களும் நிறுவப்பட்டிருக்கவில்லை. அதுவே எங்கள் முதல் பணியாகி இருந்ததுஅந்தக் காலத்தில் அந்தப் பகுதி ஒரு காடு போல் இருந்தது. அதை செப்பனிட்டு தொழிற்சாலை கட்டி இருந்தார்கள். நிறைய ஆங்கிலேயர்கள் ஒப்பந்தத்தை நிறைவேற்ற வந்திருந்தனர் பயிற்சி முடித்து வந்திருந்த எங்களுக்கு முதல் பணியே மெஷின்களை நிறுவுவதுதான் எந்த மெஷின் எங்கிருக்க வேண்டும் என்ற லே அவுட் முதல் அவற்றை அந்தந்த இடத்தில் எரெக்ட்செய்து ஓட்டிப்பார்க்கும்வரை மெயிண்டினன்ஸ் துறையுடன் கை கோர்த்துப் பணியாற்றும் வேலை என்ன வேலை செய்தோம் என்பது பற்றி அல்ல இந்தப் பதிவு.

ஏரோ எஞ்சின் தொழிற்சாலை புதியதாக ஆரம்பிக்கப்பட்டிருந்தாலும் HAL மெயின் தொழிற்சாலை பேரும் புகழோடு இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஆயுத பூஜை விமரிசையாகக் கொண்டாடப் படும் தொழிற்சாலையிலிருந்தே கணிசமான நிதி ஒதுக்கி விடுவார்கள் அந்த ஒரு நாளில் தொழிலாளி தன் திறமையைக் காட்டும் விதத்தில் சில பொருட்களை  உற்பத்தி செய்வான் . இன்றும் என் கண் முன் வருவது லேத் எனப்படும் மெஷினில்( பொதுவாக உருளைகள் செய்ய உபயொகமாகும் மெஷின்) க்யூபுக்குள் க்யூப் செய்து தங்கள் திறனைக் காட்டி இருந்ததுதான் மிகவும் கோலாகலமாக ஆயுத பூஜை கொண்டாடப்படும் அந்த் 1959-ம் ஆண்டு எஞ்சின் டிவிஷனில் முதல் ஆயுத பூஜை. தொழிலாளிகளின் திறமையைக் காட்டும் வாய்ப்பே இல்லாதிருந்தது. அதற்காக ஆயுத பூஜை கொண்டாடாமல் இருக்க முடியுமா.? ஒரு கமிட்டி நிறுவப் பட்டு என்னிடம் பொறுப்புகள் ஒப்படைக்கப் பட்டது. பொறுப்புகள் ஒப்படைக்கப் பட்டாலும் மேலதிகாரிகளே இன்னின்ன மாதிரி செய்ய வேண்டும் என்று கூறி இருந்தனர். அதன் படி ஒரு மேடை அமைக்கப் பட்டு சுவாமி படங்களுடன் தொழிற்கருவிகளுக்கும் பூஜை போடப்படும் என்று பொதுவாக ஒப்புக்கொள்ளப் பட்டது

திட்டமிட்டபடிஅலங்காரங்களுடன்  மேடை வேலைகள் நடந்து கொண்டிருந்தன. திடீரென்று மேலாளர் எத்தனை மாலைகளுக்கு ஆர்டர் செய்திருக்கிறேன் என்று கேட்டார். இரண்டு மூன்று பெரிய படங்களுக்கு மாலை போடத் தேவைக்கேற்ப ஆர்டர் செய்துள்ளதைக் கூறினேன் அவர் இன்னும் நான்கு பெரிய மாலைகள் தேவை என்றார். எதற்கு என்று கேட்டேன் அங்கிருந்த ஆங்கில அதிகாரிகளுக்கு மாலை அணிவித்து மரியாதை செய்ய வேண்டும் என்றார். எனக்கு அது உடன் பாடாக வில்லை. நண்பர்களுடன் கமிட்டியில் விவாதித்தேன் ஆயுத பூஜை கடவுளுக்கு நன்றி சொல்லும் வழிபாடு ஆசாமிகளுக்கெல்லாம் மாலை போட்டு மரியாதை தேவை இல்லை என்னும் கருத்து உருவாகிற்று. இதை எங்கள் மேலாளரிடம் சொன்னபோது அவர் முகம் சிவந்து விட்டது. ஒப்புக்குத்தான் கமிட்டி எல்லாம் என்றும் அவர் சொன்னதைச் செய்வதுதான் எங்கள் பணி என்றும் கூறினார் அப்படியானால் கமிட்டியைக் கலைத்து விடுமாறும் நாங்கள் எதிலும் பங்கேற்கப் போவதில்லை என்றும் கூறினேன்.

அந்த முதல் ஆயுத பூஜை ஏரோ எஞ்சின் டிவிஷனில் நாங்கள் யாரும் பங்கேற்காத கோலாகல பூஜையாக வெள்ளை அதிகாரிகளுக்கு மாலை மரியாதை எல்லாம் செய்யப்பட்டு நடந்தேறியது. பிரசாதம் வாங்கவும் நாங்கள் போகவில்லை.

அப்போது நடந்த நிகழ்ச்சிகளில் நான் கவனித்த ஒன்று. அதிகாரிகள் தமிழில் பேசும்போது பேச்சிலும் வார்த்தையிலும் மரியாதை இருந்தது/ அதே அதிகாரிகள் ஆங்கிலத்தில் பேசும் போது வார்த்தைகள் தடித்தும் அகங்காரம் ஆணவம் உடையதாகவும் இருந்தது காரணத்தை ஆராயும் போது வீட்டுச் சூழலில் தமிழில் பேசும்போது மரியாதை கற்றுக் கொடுக்கப்பட்டு இருந்திருக்கிறது.
ஆங்கிலத்தில் பேசும்போது I KNOW, YOU DON”T KNOW என்னும் பாவம் வந்து விடுகிறது
(அந்தக் கால நினைவுகள் தொடரும்)

நெஞ்சம் மறப்பதில்லை நினைவை இழக்கவில்லை

                   நெஞ்சம் மறப்பதில்லை நினைவை இழக்கவில்லை
                                                 ------------------------

அப்பா

அந்தக்கால நான் 1955-ல் எடுத்தபடம்

இன்று மார்ச் இரண்டாம் தேதி

இரண்டு மூன்று நாட்களுக்கு முன் என் சின்ன அண்ணா அண்ணியுடன் எங்களைப்பார்க்க வந்திருந்தார். வந்தவர் என்னிடம் ஒரு பழைய கடிதத்தைச் சேர்ப்பித்தார். அது ஒரு இன்லாண்ட் கடிதம் 26-2- 1957 அன்று என் தந்தையார் எழுதி இருந்த கடிதம். என் அண்ணாவுக்குத் தெரியும் என் தந்தையின் பல பழைய கடிதங்களை நான் பொக்கிஷம் போல் பாதுகாத்து வருகிறேன் என்று. அவர் அந்தக் கடிதத்தை என்னிடம் சேர்ப்பித்தது என் நினைவுகளைக் கிளறி விட்டது. என் தந்தையார் அவர் வாழ்நாளில் எழுதிய கடைசிக் கடிதம் அது. ஃபெப்ருவரி 26-ம் தேதி எழுதி இருந்தார். அவர் மார்ச் இரண்டாம் தேதி(1957) இவ்வுலகை விட்டு நீங்கினார். அவருடைய கடைசிக் கடிதம் என் அண்ணாவுக்கு எழுதியது. நான்அப்போது பெங்களூருவில் எச் ஏ எல் ஹாஸ்டலில் இருந்தேன். வாரம் ஒருமுறை வீட்டுக்கு வந்து எல்லோரையும் பார்த்துப் போவேன். அவர் இறப்பதற்கு முன் நான் அவரைப் பார்த்தபோது அவருக்குப் பின் நான் தான் குடும்பத்தைப் பராமரிக்க வேண்டும் என்று கூறினார். எனக்கு அந்த வார்த்தைகளின் முழுப்பொருளும் பின்னால்தான் விளங்கியது.

இந்தக் கடிதத்தின் விவரங்கள் எனக்கு முன்பே தெரியாமல் போய்விட்டது.”அப்பா, கடிதத்தில் உங்களுக்கு வந்திருந்த நோயின் அறிகுறிகளை விவரமாக எழுதி இருக்கிறீர்கள். இப்போதைய காலம் போல் இருதயக் குறைபாட்டுக்கு ஏற்ற மாதிரியான சிகிச்சை முறைகள் அப்போது இருக்கவில்லை. எல்லாம் முடிந்தபிறகு கோரோனரி த்ரோம்பாஸிஸ் என்று சொன்னார்கள். அது என்னவென்று பல நாட்களுக்குப் பிறகே தெரிந்து கொண்டேன் உங்களை மருத்துவ மனையில் நாங்கள் பார்க்க வந்தபோது இருந்த மன நிலையை என் வாழ்வின் விளிம்பில் என்னும் சிறுகதையில் எழுதி இருக்கிறேன் உங்கள் மனநிலை எப்படி இருந்திருக்கும் என்பதன் கற்பனையே”நான் போய் விடுவேனென்று எண்ணி ரயிலடிக்கு வண்டியேற்ற வந்திருப்பவர்கள் போலல்லவா தெரிகிறார்கள் இங்கு கூடி உள்ளவர்கள்’ரயில் புறப்பட இன்னுமிரண்டு நிமிஷங்கள் தானிருக்கிறது’” அது வெறும் கற்பனைதான் அப்பா.

அண்ணாவுக்கு எழுதி உள்ள கடிதத்தில் நான் உயர் பயிற்சிக்கு தேர்வு செய்யப் பட்டிருந்ததை மகிழ்ச்சியுடன் பகிர்ந்து கொண்டீர்கள். அதைப் பார்க்கும் போது இப்போதும் என்மனம் கனக்கிறது.

பதினெட்டு வயது கூட பூர்த்தியாகத நான் என் தலையில் பெரிய பாரம் ஏற்றப் பட்டிருப்பதாக உணர்ந்தேன் என்மேல் அவ்வளவு நம்பிக்கை இருந்ததால்தானே இறப்பதற்கு சில நாட்கள் முன் குடும்பப் பொறுப்பை நான் ஏற்பேன் என்று நம்பினீர்கள். நான் என்ன செய்திருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்குமோ அதையே செய்தேன். நீங்கள் மறைந்தது மார்ச் மாதம் இரண்டாம் தேதி. அம்மாவையும்(சிற்றன்னை) தம்பிகளையும்(ஐந்துபேர்) ஆறாம் தேதியே ஊருக்கு அனுப்பி விட்டேன். சாவுக்கு வந்திருந்த உறவினர்கள் அதற்கு என்னை கடுமையாக விமரிசித்தார்கள். அப்போது அவர்களிடம் நான் கேட்ட ஒரே கேள்விக்கு யாரும் பதில் சொல்லவில்லை. “யாராவது இக்குடும்பத்தின் பொறுப்புகளை ஏற்றுக் கொள்கிறீர்கள் என்றால் நீங்கள் சொல்வது போல் நான் செய்கிறேன் என்றேன். ஒருவராவது வாய் திறக்க வேண்டுமே”
 ஊரில் என் சிற்றன்னையின் சித்தி ஒருத்தி மட்டுமே இருந்தாள், ஒரு வீடும் இருந்தது. அவர்களுக்குச் செலவுக்காக அப்பாவின் அலுவலக நண்பர்களும் என் நண்பர்களும் கொஞ்சம் பணம் வசூலித்துக் கொடுத்தார்கள். நான் பிச்சை எடுக்கிறேன் என்று உறவினர் துவேஷித்தார்கள். ஆனால் யாரும் எந்த பொறுப்பையும் ஏற்க வரவில்லை.

 நான் மார்ச் 22-ஆம் தேதி அம்பர்நாத் நோக்கிப் பயணப்பட்டேன். எனக்காக புது ஷூவும் ஒரு கொசுவலையும் வாங்க ஏற்பாடு செய்திருந்தார் அப்பா. இரண்டு ஆண்டுகள் பயிற்சி முடிந்து பெங்களூரு வந்தபின் அம்மாவையும் தம்பிகளையும் அழைத்து வந்தேன் இடைப்பட்ட அந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் என் ஸ்டைபெண்ட் முழுவதையும் அம்மாவுக்கு அனுப்பி வந்தேன். என் செலவுக்காக அம்பர்நாதில் இரு பள்ளிச் சிறார்களுக்கு ட்யூஷன் எடுத்தேன்

”இன்றைக்கு நீங்கள் மறைந்த நாள். நினைவுகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை எல்லாவற்றையும் பதிவில் கொட்டி விட்டேன். நான் உங்களுக்காக திதி கொடுப்பதோ நீத்தார் கடன் என்று செய்வதோ இல்லை. நீங்கள் எனக்குக் கொடுத்துவிட்டுப்போன கடமைகளைச் செவ்வனே செய்துமுடித்ததே நான் உங்களுக்குச் செய்யும் நீத்தார் கடன் எனலாம்”
அப்பா எனக்கு எழுதிய சில கடிதங்கள்

நினைவுப் பொக்கிஷங்களில் சில

 அப்பா பற்றிய முந்தைய பதிவுகள்
”அப்பாவுக்கு”
"அந்த நாள் ஞாபகம்”